"Na loita e na festa, a diglosia sempre apesta"

Pois si, titulo este post cunha paráfrase do mítico lema feminista "Na loita e na festa o machismo sempre apesta", cousa que tamén reivindicamos dende este caderno, pero neste caso non imos falar diso, senón dun novo eido ao que o galego acaba de chegar e no que parece que vai petar forte.

E é que, quen dixo que a música Dance tiña que ser en linguas estranxeiras? Pois non, por fin un dos moitos e moi bos dj´s que temos en Galiza se atreve a crear un corte na nosa lingua, e ademais de indubidable calidade, así que axiña estará presente nos "plásticos" que xiren nas nosas pistas de baile (acabo de mirar na rede e xa hai como 22000 entradas do google, incluídas páxinas de Asturies e outros lugares estranxeiros). Trátase de D.J. Son1co (neste caso featuring Isis, ou o que é o mesmo pero en galego, acompañado pola cantante Isis), pica-discos residente da discoteca Tatoo da Estrada, que vén de dar ao coñecemento público o seu novo tema: A festa non vai parar, unha canción ben feitiña para bailar da que o D.J. é compositor e letrista.

Vale, posiblemente moita xente estea estrañada de que eu colgue algo sobre a música dance, pero tedes que saber que, amén de ser folki perdido e da miña faceta verbeneira que xa deixei reflectida noutra ocasión, tamén tiven unha época discotequeira (e ata teño picado discos...), pero non é por esta faceta miña pola que poño esta nova aquí, senón porque por fin podemos saír de festa e oír música na nosa lingua, e cada terreo conquistado polo noso idioma (polo menos os que eu saiba) teñen aquí un lugar de saída ao mundo.


Pois non digo máis, só vos pido que a escoitedes aínda que non sexades especialmente afeccionad@s a este tipo de música, que de verdade que vale a pena. Ademais, pódese descargar libremente, así que velaquí vos deixo o enlace para descargala directamente. Non sei como se oirá na casa, pero eu escoiteina o sábado nun equipo profesional (nun pub, va) e soa xenial.

http://www.mediafire.com/?73mkbjmpszu

Pois nada, xa sabedes, que nunca pare a festa e, agardando os vosos comentarios mándovos...

BKS 1000!

De diarios vermellos...

Ola de novo a tod@s!

Xa sei que prometera que esta actualización ía ser mellor que a anterior, e visto como me quedaron as fotos ben se nota que vai camiño de ser todo un auténtico churro, pero a verdade é que é totalmente improvisada, e feita nun momento. Desculpade, prometo ir mellorando nas seguintes...

Xa sei que non é habitual que vos canse a cabeza recomendando libros

(e como vedes xa van dúas actualizacións seguidas nas que o fago) e como comprenderedes (non hai máis que ver a dirección do blog) tampouco ten moito xeito que o recomende un libro en castelán. Tampouco vai ser así, eh. As fotos están en castelán porque foi as que atopei así sen buscar moito. Tamén (teño que recoñecelo) estaba en castelán a edición que eu lin, pero a que vos vou recomendar é a súa versión galega.

Trátase de O diario vermello de Flanagan (supoño que vos soará, unha personaxe de literatura xuvenil que seguro que lestes algunha vez) e O diario vermello de Carlota. Son a versión masculina e feminina de dous mozos que se coñecen e comezan a escribir un diario sobre as súas experiencias, dúbidas, coñecementos, erros e acertos no achegamento á sexualidade, e neles, ademais de literatura, ides atopar moitísima información sobre ese tema (métodos anticonceptivos, ETS), pero tamén vos ides rir un anaco, xa que é bastante divertido. Eu ata o de agora só lin o de Flanagan, pero estou agardando a que deixen libre o de Carlota, que o vou papar en canto poida.

Xa me contaredes e...

BKS 1000!

Made in Galiza

Pois aquí estou outra vez, que non tiña moito co que actualizar, e decidín falarvos deste libro, que está xenial. Xa sei que a foto é cutre a morir, pero son bombonas de butano tuneadas.

Chámase Made in Galiza e basicamente reflexiona sobre a lingua, pero dun xeito moi coñero. Xa vos falarei máis polo miúdo del, pero aparecen cousas coma un prospecto coma se o galego fora un medicamento, que pasaría se o castelán en Madrid vivira a mesma situación que o galego en Galiza, etc.

Así que vos recomendo que o pilledes na biblio se o hai, ou incluso que llo pidades a profe como libro de lectura, que mola bastante.

E deixo aquí a actualización máis cutre da miña vida coa promesa de, na próxima, facelo con que vos esquezades desta, hehe.

Ata daquela, bks 1000!

As sete mulheres do Minho

Pois si, que recordos de canción, non? Concretamente hoxe estiven a falar con outro dos membros da "exitosa" expedición (vale, que pasa? Molladuras, sustos, golpes, averías de portas e sono á parte, a verdade é que foi exitosa) que me dixo que precisamente estaba a ver o vídeo que se fixo nela e que aparecíamos sempre cantando, así que eu acordeime desta canción e decidín colgarvos aquí o vídeo que gravaron estas mozas nos estudos da Radio Galega en directo, así que, AREA e restantes membros do blogdegalego, preséntovos ás Faltriqueira, que, aínda que dín "Cabroes" en vez de Cabrais son boa xente. Agardo que vos guste e que axiña poidamos volver a cantala todos xuntos así que, polo menos ata a próxima actualización...

BKS 1000!

Quen podería poñer nomes a sentimentos?

(Nota: Recoméndase a lectura deste post escoitando “Caixa de Roseira”, de Faltriqueira)(Algúns de vós tédela no e-mail)



“Che sarà, che sarà, che sarà?
Che sarà della mía vitta,
chi lo sà?
Se sonno molto o sonno niente
domani se vedrà
e sarà, sarà quell´ che sarà”

Sandro Giacobbe

“ Coma ao final dun escuro túnel,
ao final do curso vemos a luz,
e coa intensa luz os ollos
énchense de bágoas”
Lau, Andrea, Lore e SMS.

Como diría Markinhos Drinkin, pois si amigos, que putada! Efectivamente agora si que chegamos ao final definitivo do curso, ao final definitivo dun túnel, ao comezo definitivo dunha intensa luz, “una luz cegadora, un disparo de nieve”, que dicía a canción.

Como vedes na cita da dereita, hai quen compara este momento coa fin dun túnel, comparación perfecta, desde logo, pero a min gústame máis comparalo (aínda empregando realmente a mesma metáfora) co final dunha longa noite, mais non cunha longa noite calquera, nin cunha noite enorme de tronos e pesadelos, senón unha longa noite de doces soños, unha longa noite de plácido durmir, seguro como un está coa súa compañía de trasnos, princesas e meigas (imaxinari@s?).

Así pois, coma ao final dunha noite (e tamén ao final dun túnel) ao espertar vese a luz, mais sempre ten que haber un nunca maldicido de abondo espertador que nos devolve á vida, a unha realidade que, por desgraza habitualmente, non nos gusta tanto coma as nocturnas vivencias do mundo irreal dos soños.

Cal é logo a diferenza entre este espertar e os terribles espertares de todos os días? Pois a diferenza real radica en que, normalmente, non podemos lembrar a totalidade do soñado, de feito moitas veces en canto espertamos xa non logramos acordarnos de nada, mais neste soño, neste durmir case eterno, as visións conservaranse na memoria para toda a vida, coma o soño máis real e ao mesmo tempo máis fantástico vivido nunca.

Pois ben. A dura realidade cotiá agarda aí fóra, así que, se me desculpades, voume erguer e tentar enfrontarme a ela coa máxima gallardía que poida, aínda co lastre de ter que comparar sempre o que vexa neste duro e longo día que me espera e que non coñezo nin podo predicir en absoluto (non teño nin idea de por onde han ir as miñas viaxes neste barco de nubes e soños) co vivido durante un ano (+/-) feito noite, un ano non vivido, senón soñado.

O bo que ten, agora que o penso, é que, se mo permitides, sempre poderemos soñar espertos, e dende logo eu estarei sempre aquí, disposto a ocupar a través destas letras os soños de quen mo solicite. Se vós estades tamén dispost@s, eu comezarei a soñar agora mesmo...

Quizais xa soe a tópico, pero agora máis que nunca e con bágoas ben grandes nos ollos dígovos Ata a próxima e...

BKS 1000!

Bótovos de menos!!!!

Pois nada, que andaba eu fedellando na rede e púxenme a mirar unhas cousas moi chusquiñas que ofrecen na Secretaría Xeral de Política Lingüística (www.xunta.es/linguagalega), así que decidín poñer esta postal pensada para dicirlle a alguén que o botas en falta. Ademais desta, hai outra morea delas, para felicitar aniversarios, casamentos, para dicirlle a alguén que se poña bo cando está enfermo... E todo en galego, e de gratis!

Ademais, tamén ofrecen horarios, etiquetas e cousas así para os cadernos. Se vos mola pasade por alí, veredes como flipa o voso seguinte profe de galego (que eu aínda soño con selo, pero a ver...) Veña, por hoxe máis nada, que me botan do ciber, só dicirvos QUE XA ME TARDADES,hehe.

Coma sempre, bks 1000!

O Profe na Fervenza

Ola de novo!!!! Aínda que pareza mentira, que sempre estou a dicir que estou liadísimo, que non teño tempo para nada e non sei que máis historias, o certo é que algunhas noites aínda teño algún tempo para ir de festa, sobre todo en datas sinaladas coma o sábado pasado, que a poucos quilómetros da miña casa se fixo a festa do Encoro da Fervenza. Este encoro, un dos que ocupa maior superficie do noso país levou por diante na súa construción aldeas enteiras e boa parte dos campos que cultivaban os veciños das aldeas que quedaban, pero hoxe aquí ímolo mentar por unha boa causa. Fai unha morea de anos, os veciños de Antes (Mazaricos) comezaron a celebrar unha Xincana Automobilística (unha carreira de coches, vaia) nas terras pertencentes ao encoro que quedaban secas no verán. A festa foi medrando e fóronselle engadindo actividades: carreiras de cabalos, exposicións e feiras relacionadas coa agricultura, xogos populares, concertos e, nos últimos anos, unhas grandes festas ás que adoitan ir as mellores orquestras do país. Eu, que aínda sendo folki tamén teño a miña faceta verbenera, estiven alí este ano para ver as tres orquestras que actuaban: Olympus, Panorama e París de Noia. Eu, como vou tarde e con présa a todos lados, só vin o segundo pase desta última no que estaba, como non, SuperWilson. Había mogollón de xente, pero aínda así puiden falar un anaquiño con el, que me deu saúdos para todo o insti, a algunhas alumnas directamente, porque había algunha que outra por alí gozando da festa, e ao resto envíovolos eu, hala!! Por suposto, hai fotos e vídeos, e por suposto tamén, son un churro, así que de momento haise que conformar cunha foto do trompetista quitada da páxina web, pero espero que en breve alguén me facilite algunhas de maior calidade que poida colgar por aquí. Coa foto de Wilson gustándose déixovos ata a próxima. Que sigades pasando un moi bo verán e vémonos en breve. Bks 1000!